Polski:Pismo
From JapaneseGuide
|
← Poprzednie (Wstęp) | |
| Następne (Hiragana) → |
Japoński (n): The devil's own tongue designed to thwart the spread of Christianity
Alfabety
Japoński składa się z dwóch alfabetów (lub kana) nazywanych hiraganą oraz katakaną będących dwiema wersjami tego samego zestawu dźwięków w języku. Hiragana i katakana składają się z mniej niż 50 "liter", które są właściwie uproszczonymi znakami chińskimi Chinese przyjętymi do ukształtowania alfabetu fonetycznego.
Znaki chińskie, nazywane po japońsku kanji, również są szeroko wykorzystywane w piśmie japońskim. Większość słów w japońskim języku pisanym zapisywana jest za pomocą kanji (rzeczowniki, czasowniki, przymiotniki). Istnieje ponad 40 000 kanji, z których 2 000 stanowi ponad 95% znaków wykorzystywanych w tekstach. W japońskim nie korzysta się z odstępów, dlatego kanji okazują się niezbędne, aby wyróżnić początki poszczególnych słów w zdaniu. Kanji jest również użyteczne do rozróżniania homofonów, które pojawiają się często przy ograniczonej liczbie odrębnych dźwięków języka japońskiego.
Hiragana wykorzystywana jest głównie do celów gramatycznych. Przyjrzymy się temu podczas nauki o postpozycjach. Słowa o wyjątkowo trudnych czy rzadkich kanji oraz kolokwializmy są również często zapisywane w hiraganie. Często też zastępuje się nią także nieznane uczącym się japońskiego i dzieciom kanji.
Choć katakana reprezentuje te same dźwięki co hiragana, wykorzystywana jest przede wszystkim do przedstawiania nowszych słów importowanych z krajów zachodnich (ponieważ nie ma kanji skojarzonych ze słowami zapisywanymi w alfabecie łacińskim). Może być ona również wykorzystana w celu wyróżnienia tekstu. Następne trzy sekcje opisują dokładniej hiraganę, katakanę oraz kanji.
Intonacja
Jak okaże się w następnej sekcji, każdy znak hiragany (i jej ekwiwalent z katakany) odpowiada dźwiękowi sylaby [samogłoska] lub [spółgłoska + samogłoska] poza jedynym wyjątkiem znaków 「ん」 oraz 「ン」 (o czym później). Układ liter dla każdego dźwięku sylaby powoduje, że wymowa jest całkowicie oczywista bez jakichkolwiek dwuznaczności. Jednakże prostota tego układu nie oznacza, że wymowa w japońskim jest łatwa. W rzeczywistości sztywna struktura ustalonych dźwięków sylab stwarza problem intonacji w miejsce trudności istniejących w alfabetach o rozdzielonych spółgłoskach i samogłoskach, takich jak alfabet polski.
Intonacja tonów wysokich i niskich jest zasadniczym elementem języka mówionego. Na przykład homofony mogą mieć różny układ tonów, co powoduje delikatną różnicę brzmienia słowa nawet, jeśli jest ono zapisywane tymi samymi dźwiękami. Największą przeszkodą w opanowaniu właściwej i naturalnej wymowy jest nieprawidłowa intonacja. Wielu uczących się języka mówi często bez zwracania uwagi na poprawne wydobywanie tonów, przez co ich wymowa brzmi nienaturalnie (klasyczny akcent cudzoziemca). Niepraktyczne okazują się próby zapamiętywania lub tworzenia logicznych reguł dotyczących tonów, w szczególności dlatego że mogą się one zmieniać w zależności od kontekstu i dialektu. Jedynym praktycznym podejściem jest zrozumienie ogólnego wyczucia tonów przez naśladowanie rodzimych użytkowników języka japońskiego przez uważne słuchanie i ćwiczenia.
- Hiragana - główny japoński alfabet fonetyczny. Używany głównie w celach gramatycznych, choć także by przedstawić czytanie rzadkiego lub przestarzałego kanji lub jego substytut. W tej części omówione zostaną wszystkie litery hiragany.
- Katakana - alfabet używany głównie do wyróżniania wyrazów obcych, którym nie przypisano żadnego kanji. W tej części omówione zostaną wszystkie litery katakany.
- Kanji - przyjęty przez japoński chiński system pisma. Ta część opisuje pewne ogólne własności kanji jak również strategie (poprawnego) uczenia się kanji.
